زنی که با اندام خود رکوردی جهانی ثبت کرد

زنی که 200 کیلو وزن کم کرده است تا خودرا از مرگ نجات دهد به عنوان برترین زن سال 2011 در زمینه لاغری شناخته شد. کارول رایت 54 ساله زنی است که حدود 300 کیلو وزن داشته است و حتی قادر نبوده است که کارهای شخصی اش نظیر پوشیدن کفش و لباس شستن و حتی بالارفتن از پله را انجام دهد.



او تنها در طی دوسال موفق شد نزدیک 200 کیلوگرم وزن کم کند و 12 سایز از دور کمر خود را کاهش دهد. او میگوید روند چاقی اش زمانی شروع شد که به عنوان کارگر یک ساندویچی مشغول کار شد. او میگوید از وقتی یادم می آید همه مرا کارول چاق خطاب می کردند. به خاطر سایز بالای لباسم همه مرا مسخره میکردند.

 
او اضافه میکند بارها تصمیم به کاهش وزنم گرفتم اما دوباره خوردن را شروع کردم. از سال 2007 ناگهان روند چاق شدنم سریع شد و کنترلش از دست من خارج گشت به طوریکه به خاطر درد زانوهایم زمین گیر شدمو وقتی به دکتر مراجعه کردم گفت اگر این روند ادامه یابد تا دو سال آینده مرگ در انتظارت خواهد بود.


او به قدری چاق بود که در طی یک سال تنها توانست 4 بار از خانه خارج شود اما به خاطر نجات از مرگ طی دوسال خود را چنان لاغر کرد که تعجب همگان را برانگیخت. او می گوید بعد از سالها تازه احساس میکنم انسان نرمالی هستم.

هنوز عادت به تنهایی ندارم باید هر جوریه طاقت بیارم

اسیرم بین عشق و بی خیالی چه دنیای غریبی بی تو دارم

میترسم توی تنهایی بمیرم کمک کن تا دوباره جون بگیرم

یه وقتایی به من نزدیک تر شو دارم حس میکنم از دست میرم

نمیترسی ببینی برای دیدن تو یه روز از درد دلتنگی بمیرم

تو که باشی کنارم میخوام دنیا نباشه تو دستای تو آرامش بگیرم

بگو سهم من از تو چی بوده غیر از این تب  کیو رو دارم بجز تنهایی امشب

میخوام امشب بیفته به پای تو غرورم   نمیتونم ببینم از تو دورم

دارم تاوان دلتنگیمو میدم کنار تو به آرامش رسیدم بیا دنیامو زیبا کن دوباره

خدایا از تو زیباتر ندیدم

خدایا از تو زیباتر ندیدم

چرا فکر می کنیم آدم بزرگا نباید احساسشون رو بنویسن ؟ خب همه ما یه کودک تو

درونمون هست که باید بهش توجه کنیم.

هیچکس نمیتونه حدس بزنه من چند سالمه برای اینکه اینجا من نیستم که می نویسم اونه ! همون بچه ای که خودمه همون که دوسش دارم و به حرفاش اهمیت میدم.

برام مهم نیست بقیه چی میگن میذارم هر کاری دلش خواست بکنه. میخوام آزاد باشه و رشد کنه ولی اصراری ندارم بزرگ بشه.

من سنم خیلی بیشتر از اونه ولی احساس اون قشنگ تره. لطیف تره .

چرا ما باید خودمون رو محدود به سنمون کنیم ؟ چرا باید فکر کنیم اگه بزرگ شدیم دیگه نباید از چیزایی که دوست داریم حرف بزنیم ؟چرا باید بریم تو لاک خشونت تو لاک جدیت محض و نفهمیم تو دل خودمون چی میگذره ؟

من به درونم و احساسم اهمیت میدم .

 میدونین چون من برای خودم زندگی می کنم نه برای دیگران نه برای خوش آمد اطرافیانم .

شما م اگه مثل من فکر می کردین بیشتر احساس خوشبختی میکردین.

این زیباترین شعریه که از دوران مدرسه یادم هست.

شعر از اخوان ثالث هست که

هان داشتم میگفتم آن شب نیز

 صولت سرمای دی بیدادها می کرد

و چه سرمایی !

چه سرمایی!

...

خدایا! اگر وقتی یادم رفت تو را شکر کنم مرا آگاه کن.

خدای من ! اگر نعمتهایی که به من دادی و من آنها را نشناختم که ازت تشکر کنم مرا ببخش.

خدایا! دلم برایت تنگ میشود اگر نبینمت.

خدای من! من برای تو مثل بچه بدی بودم که مادرش به او گوشزد می کرد که کاری را نکند ولی اون بچه .... خدایا بقیشو تو دلم بهت گفتم.

خدایا! اگه یه روزی کم آوردم اگه ناامید شدم تو هوامو داشته باش فقط خودت باشه

من سرزمینی را دوست دارم به وسعت آن چشمی که به هر کجا می نگرم زندگی طبیعی اسب های زیبای من باشه. آخه اسب ها رو خیلی دوست دارم.

دوست دارم در وزش باد حرکت یال هایشان را ببینم . دوست دارم چشمان نجیبشان را ببینم و تو را چه شده که چشمانت چشمان یک حیوان ارزش چنین صفتی را داشته نجابت برازنده توست اما چشمان ما آدمها...